تولدت مبارک فرزانه جونم!!!
در يك روز زيباي زمستاني، آن هم نه هر روزي!!! 15 دي ماه بود! كه محفل فرشتگان را ترك كردي و به زمين پر درد و رنج آمدي. تو همانند دانه هاي سفيد برف، آرام و با وقار و به لطافت يك گل سزخ آمدي و تمام سياهيها دردها و رنجها را پوشاندي!
آره!!! تو 15 دي ماه تو به جمع زمينيها پيوستي عزيزم!
خوش اومدي فرشته كوچكولو!
تولدت مبارك!!!
این شعر از فریدون مشیری هست که به تو تقدیم میکنم گلم
همه ميپرسند چيست در زمزمهي مبهم آب؟
چيست در همهمه دلكش برگ؟
چيست در بازي آن ابر سپيد،
روي اين آبي آرام بلند،
كه تو را مببرد اينگونه به ژرفاي خيال؟
چيست در خلوت خاموش كبوترها؟
چيست در كوشش بيحاصل موج؟
چيست در خندهي جام؟ كه تو چندين ساعت
مات و مبهوت به آن مينگري؟
نه به ابر
نه به آب
نه به برگ
نه به اين آبي آرام بلند،
نه به اين خلوت خاموش كبوترها،
نه به اين آتش سوزنده كه لغزيده به جام،
من به اين جمله نميانديشم.
من مناجات درختان را،هنگام سحر
رقص عطر گل يخ را با باد
نفس پاك شقايق را در سينهي كوه
صحبت چلچلهها را با صبح
نبض پايندهي هستي را در گندمزار
گردش رنگ و طراوت را در گونهي گل
همه را ميشنوم، ميبينم.
من به اين جمله نميانديشم!
به تو ميانديشم اي سراپا همه خوبي
تك و تنها به تو ميانديشم.
همه وقت،
همه جا،
من به هر حال كه باشم به تو ميانديشم.
تو بدان تنها اين را، تو بدان!
تو بيا
تو بمان با من، تنها تو بمان!
جاي مهتاب به تاريكي شبها تو بتاب
من فداي تو، به جاي همه گلها تو بخند
اينك اين من كه به پاي تو درافتادم باز
ريسماني كن از آن موي دراز
تو بگير
توببند!
تو بخواه، پاسخ چلچلهها را
تو بگو!
قصهي ابر هوا را تو بخوان
تو بمان تنها، تو بمان!
در دل ساغر هستي تو بجوش
من همين يك نفس ا جرعهي عمرم باقيست
آخرين جرعهي اين جام تهي را تو بنوش!
*******************************************************
اینم از کیک!!!
پ ن : فری جونم امیدوارم که صدها سال زنده باشی و زندگیت همیشه پر از شادی و موفقیت باشه عزیزم منم ببخشی که................... میدونی دیگه
پ ن ۲ : خیلی چاکریم!!!!
ایشالا که هستین!!! بعد از یه غیبت کبری بالاخره ظهور فرمودیم!!!
کلا تو هنگ بودم این چند وقت اخیر آثارش هنوز باقی ست! 
در هر حال بزنید قدش!!
تو دور می شی...اونقدر که اندازه یه نقطه می شی ولی من به همون انداره که نزدیکم بودی میبینمت... حتی واضحتر!!! و می شنوم صدات رو... و در سرمایی خیالی حس می کنم دست های گرمت رو…تن خسته ام چشم به راه شانه های همچون کوهت…لب هام از فشار حرف های ناگفته مهر شده و ما به سکوت محکومیم… چشم هام هنوز دوخته شده به دست هایی که اون ستاره ی سرخ رو از سینه ام ربود!!! و باز هم تو دور می شی…
شعرای دیگه هم هستن البته بگم ترانه بهتره مثل اینا: 
که ای کاش کسی که دوستش داشتی 
البته بعضی وقتا هم با دختر داییم میرفتم.الان هم اگه میشد دوست دارم یه بار برم گیم نت یه دست کانتر بازی کنم.
این شما و این جمله ها!!!
میخوان چقدر خوشبخت باشند؟؟ خوشبختی رو با چی اندازه میگیرند؟؟ فکر نکنین که خودم رو از این دسته آدما جدا میدونما!!! نه!چون از دوردست چراغ اتاق من هم یه نور کوچیکه مثل بقیه نورها. البته برای من منحصر به فرده!! چون متعلق به منه!!
زندگی میکنند...خیلی ها میدونن کاری بد و زشت است و باز آن هم انجام میدهند تاوان میدهند و تنبیه میشوند ولی باز هم...
البته عده ای هم عبرت میگیرند
و به راه راست میایند و به این دسته از آدم ها که خواهم گفت می پیوندند این دسته که عبادت میکنند و کار بد نمیکنند
جهنم و رسیدن به بهشت و اگه یه روزی به هر دلیلی به این نتیجه برسند که جهنم و بهشت کشک هست اون موقع فاجعه رخ میدهد و ممکن است به هر کاری دست بزنند و آدم بکشند و مال مردم را بخورند...
که حتی از شناخت خودمون عاجزیم
و میخوایم خودمون رو تو مجلات و فال و این چیزا پیدا کنیم...